Maureen Ghazal

Maureen Ghazal (1995) schrijft poëzie en proza, maakt beeldend werk en performances. In haar werk onderzoekt ze de betekenis van geboortegrond en moedertaal, ontworteling en verplaatsing. Haar teksten zijn filmisch en poëtisch en voeren langs verschillende landschappen. Het lichaam speelt een grote rol in haar werk evenals klank en taal die zowel in vorm als thematiek terugkomen. Op het papier laat ze haar moedertaal klinken dat het Nederlands is, tast ze het Arabisch af en laat ze de twee talen die in tegengestelde richting lezen, elkaar ontmoeten. De stem op het papier fluistert, zingt, pauzeert en gaat na waar die in het landschap resoneert.

In 2018 studeerde ze af aan de Willem de Kooning Academie en in datzelfde jaar won ze de El Hizjra-literatuurprijs voor haar poëzie. Haar werk werd onder andere gepubliceerd in De Gids, De Revisor en Extra Extra Magazine. Ze trad op, op podia als Crossing Border Festival en Read My World. In 2019 nam ze deel aan het Slow Writing Lab waarbij ze onderzoek deed naar de invloed van landschap op taal.

Maureen zat in het ontwikkeltraject van Wintertuin. Daar werkte ze aan een chapbook getiteld Ik, waterlichaam. Tijdens de Avond van de Grote Beloftes op vrijdag 28 november presenteerden Maureen en de drie andere Wintertuin makers (Puck Füsers, Thom Wijenberg en Gerben Vaillant) hun chapbooks in een gezamenlijke voorstelling, ontwikkeld met regisseur Lisa Weeda en muzikant en componist Timon Persoon. Ze gingen in een uitverkochte zaal van Theater LUX met elkaar in gesprek over hun werk en over wat het betekent om als beginnend literair maker met een chapbook de wereld in te gaan.

Ik ga zo plat mogelijk op bed liggen en zie de wereld verdwijnen. Het enige dat overblijft is het witte plafond dat me als een wolkenmassa het zicht ontneemt. Niets in mij wil zijn zoals de horizon, liever ben ik een berg die de hemel doorklieft.

In de novelle Ik, Waterlichaam onderzoekt Maureen Ghazal op welke manieren een lichaam kan helen en zich kan losmaken van pijn. Het lichaam vormt een landschap dat regelmatig van gedaante wisselt: van de straten in Londen, naar een hostel in Bethlehem en de diepblauwe Middellandse Zee. Zo nu en dan laat het lichaam verhalen los over (voor)ouders wier geboortegrond hen is afgenomen, en toont daarbij het trauma dat is ontstaan en zich ophoudt in de familielijn. In de zoektocht naar heling ondersteunen meerdere waterstromen het lichaam.

Er vinden ook chapbookpresentaties plaats in Amsterdam, Utrecht en Rotterdam, meer info hier.
Bestel Ik, waterlichaam hier.

Samen met Benzokarim, stadsdichter van Rotterdam schreef Maureen het laatste stadsgedicht van 2025 getiteld ‘Mayya’:

Op 3 mei 2025 publiceerde Trouw op de voorpagina van de krant Maureen’s gedicht ‘Vleugels’, en publiceerde een fraai interview:

Vleugels

Je weet dat het geen vanzelfsprekendheid is
om over de drempel van je voordeur te stappen.

’s Avonds maak je een wandeling
je loopt de dag door, ademt diep de duisternis in
die kalm is.

De hand van je geliefde laat je zo nu en dan los
morgen zal alles zich hernemen
je staat op uit een warm bed, wast je gezicht.

Je huis bewoon je als een tweede lichaam
je vertrouwt erop dat de muren je ruggengraat vormen
op de houten vloer leg je onbedekt je gemoed neer.

Soms waan je je een vogel al ben je
je ervan bewust dat je vleugels mist
je beweegt horizontaal, ook dat is weelde.

En toch heb je bij alles wat je doet
het idee dat de dingen zich kunnen omkeren
een dag die nacht wordt
de ruimte waarin je beweegt die vernauwt
je handen die andere handen omklemmen
tot ze verbleken en loslaten.

Op je netvlies spelen beelden af uit een ander landschap
de mensen die er wonen leven met ingehouden adem
spreken een taal die de jouwe zou kunnen zijn.

Je zou ze vleugels willen geven
in plaats daarvan richt je voor het slapengaan
je handen tot de hemel.

Instagram

Header image: Gaby Jongenelen