Mira Aluç met Sprokkelaars genomineerd voor de Anton Wachterprijs 2026
Mira Aluç is met Sprokkelaars één van de vijf genomineerden voor de Anton Wachterprijs 2026. De Anton Wachterprijs is de prijs voor het beste Nederlandstalige prozadebuut. De prijs wordt om het jaar uitgereikt door een vakjury in Harlingen, de stad van Simon Vestdijk.
De andere genomineerde debuten zijn Ossenkop van Manik Sarkar, Kuren van Thijs Hoekstra, Achtertuinen van Robin Kramer en Koeman van Jan Wester. In totaal kwamen bijna honderd Nederlandstalige prozadebuten binnen voor deze 25ste editie. De boeken zijn beoordeeld door de vijf juryleden Gerbrand Bakker, Marja Pruis, Kirsten van Santen, Christiaan Weijts en Geart de Vries (voorzitter). De Anton Wachterprijs werd eerder gewonnen door onder meer Arnon Grunberg, Frans Kellendonk, A.F.Th. van der Heijden, Tessa de Loo, Peter Buwalda, Ilja Pfeijffer, Maartje Wortel en Tiemen Hiemstra. De winnaar wordt dit jaar bekendgemaakt op zaterdag 20 juni voorafgaand aan het Literair Festival Harlingen.
‘Sprankelende debuut over identiteit, klasse, werk en een door keuzestress verlamde generatie. 'Sprokkelaars' schetst een levendig, teder portret van mensen in een schemerwereld.
Afgestudeerd, maar zonder toekomstperspectief, werkt Jong als kassamedewerker in de partijloods van zijn wat zonderlinge oom. Wat begint als een tussenbaantje, dreigt uit te monden in een tragische besluiteloosheid.
In haar diepmenselijke debuut stelt Mira Aluç wezenlijke vragen over identiteit, sociale ongelijkheid en werk. Welke ervaringen vormen je, en kun je die ooit écht achter je laten? Bovenal schetst ze met Sprokkelaars een levendig en teder portret van mensen in een schemerwereld.’
Mira Aluç: Sprokkelaars, Uitgeverij Atlas Contact, 14 januari 2026
‘Haar bekroonde debuutroman voegt zich tussen de schaarse vertellingen die zichzelf niet van de daken schreeuwen, maar toch iets groots te zeggen hebben… Wie onuitgesproken of gauw tevreden is, of nog zoekende zoals de hoofdpersoon van Sprokkelaars, bekijken we algauw negatief, neerbuigend. Maar: “Een groots mens zijn is niet hetzelfde als een luid mens zijn”, schrijft Aluç – nog best een stevige uitspraak, die bovendien de suggestie wekt dat deze roman een niet-luid-maar-toch-groots verhaal wil vertellen. Dat het daarin slaagt, is een compliment dat alweer luider klinkt dan gepast voelt bij het bescheiden Sprokkelaars.’ Thomas de Veen, NRC Handelsblad ****
‘De auteur heeft humor, schrijft beeldend en heeft een scherp inzicht in de eigen drijfveren.’ Juryrapport Joost Zwagerman Essayprijs 2020
‘Sprokkelaars is een intelligente, scherp geobserveerde, helder geschreven en bovenal integere en liefdevolle roman over mensen voor wie gezien worden geen recht is, over de tijdelijke troost van spullen in een tragikomische wereld – en daarmee over het leven zelf’ Wytske Versteeg
‘Een vaardige roman waarin Aluç identiteit, sociale ongelijkheid en werkkwesties aankaart.’ Dirk Leyman, De Morgen
‘Wat Sprokkelaars zo bijzonder maakt is hoe vol mededogen Aluç schrijft over haar personages en de gesloten wereld waarin ze hun leven proberen te leiden… Een kleine, bevlogen roman over mensen die zich niet laten kennen.’ Thomas Verbogt, Het Parool
‘Gelukkig heeft Aluç niks op met abstractheden, met kennis van zaken maar vooral met veel liefde laat ze de lezer kennismaken met deze oom en neef, familie voor wie het wil zien.’ De Limburger ****
‘In Sprokkelaars wordt de blik verlegd: er wordt van het industrieterrein naar buiten gekeken door mensen die normaal over het hoofd worden gezien. Aangenaam terloops dwingt Mira Aluç je tot nauwkeurig luisteren.’ Jonah Falke
‘Mira Aluç heeft wat mij betreft een indrukwekkende debuutroman geschreven; een boek dat je nog een tijdje bijblijft.’ Neerlandistiek.nl
‘Hoe langer de jury nadacht over dit boek, des te bijzonder het werd. Aluç is erin geslaagd om het wel en wee in een opslagloods zo te beschrijven dat het fascineert en uitnodigt… Een werk waarbij je je kan verkijken op de pijn, door de humor die telkens terugkomt. […] Het eindproduct is weliswaar compact, maar groots en urgent.’ Juryrapport Haagse Media Awards